ငှက်ပျောပင်၏ အကျိုးပြုမှု

ငှက်ပျောပင်၏ အကျိုးပြုမှု

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူနေစဉ်၊ ရဟန်းတစ်ပါးက ဘုရားရှင်အား မေးလျှောက်သည်။ "အရှင်ဘုရား၊ ငှက်ပျောပင်သည် အဘယ်ကြောင့် မည်သူမဆို အကျိုးပြုပါသနည်း။" ဘုရားရှင်သည် ရဟန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားတော်မူ၍ သာဓကပြုကာ ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။

အဆူဆူတောင်ထိပ်များအကြား၊ စိမ်းလန်းစိုပြေသော တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုတောအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မြစ်တစ်စင်းသည် မြေပြန့်ဒေသသို့ စီးဆင်းနေသည်။ မြစ်၏ အကွေ့တစ်ခုတွင် မနုဿီသူမတစ်ဦး ဖြစ်သော နန်းမေ ဆိုသူ နေထိုင်၏။ နန်းမေကား ချမ်းသာကြွယ်ဝသူဖြစ်ပြီး သနားကြင်နာတတ်သူလည်း ဖြစ်၏။ သူမ၏ အိမ်ရှေ့တွင် ငှက်ပျောပင်ကြီးတစ်ပင် စိုက်ပျိုးထား၏။ ငှက်ပျောပင်ကြီးကား အလွန်ကြီးမား၍ ပင်စည်သည် အလွန်ထွားကျိုင်းပြီး အကိုင်းအခက်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အရွက်များသည်ကား တိမ်တိုက်များကို ထိခတ်မတတ် မြင့်မားလှသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ လေသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။ တောအုပ်အတွင်းရှိ သစ်ပင်အများအပြား လဲကျကုန်ကြ၏။ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့လည်း ဘေးအန္တရာယ်မှ ရှောင်တိမ်းရန် နေရာရှာဖွေနေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ငှက်ပျောပင်ကြီးသည် မိုးဒဏ်၊ လေဒဏ်ကို ခံနေရသော်လည်း မလဲကျဘဲ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေသည်။

ထိုအခါ တောတွင်းရှိ သမင်ဖြူကလေးတစ်ကောင် (ပဉ္စသတၱ) လေနှင့်မိုးကို ကြောက်လန့်ကာ နေရာထိုင်ခင်းမရှိ၍ ငှက်ပျောပင်ကြီး၏ အောက်တွင် ခိုအောင်းလေသည်။ ငှက်ပျောရွက်ကြီးများသည်ကား မိုးရေကို ကွယ်ကာပေးသဖြင့် သမင်ဖြူကလေးမှာ အေးချမ်းစွာ နေနိုင်၏။

"အို... ဒီငှက်ပျောပင်ကြီးကား ငါ့ကို မိုးဒဏ်မှ ကယ်တင်ပါလား။"

ထို့နောက် သမင်ဖြူကလေးသည် ငှက်ပျောပင်၏ အောက်တွင် အနားယူနေစဉ်၊ ခရီးသွားတစ်ဦးဖြစ်သော ပုန်ကန် (ပုဏ္ဏက) သည် မိုးမိ၍ လမ်းပျောက်နေသည်။ သူသည်လည်း မိုးဒဏ်ကို မခံနိုင်သဖြင့် ငှက်ပျောပင်ကြီး၏ အောက်တွင် ခိုအောင်းလေသည်။

"ငှက်ပျောပင်ကြီး၏ အရိပ်အောက်တွင် အနားယူရသည်ကား ကောင်းလှချည်လား။ မိုးရေလည်း မစင်၊ လေလည်း မထိ။"

ပုန်ကန်သည် ငှက်ပျောပင်ကြီး၏ အောက်တွင် ခဏအနားယူပြီးနောက်၊ ငှက်ပျောအသီးမှည့်တစ်လုံးကို ခူး၍ စားသုံးလေသည်။ ထို့နောက် ပင်စည်မှ အသီးတစ်ခိုင်ကို ခူး၍ ခရီးအတွက် ယူဆောင်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သစ်ခုတ်သမားတစ်ဦးဖြစ်သော ကုန်သည် (ကုမာရ) သည်လည်း မိုးမိ၍ လမ်းပျောက်နေသည်။ သူသည်လည်း ငှက်ပျောပင်ကြီး၏ အောက်တွင် ခိုအောင်းလေသည်။ သူသည် ငှက်ပျောပင်၏ အခက်ကို ဖြတ်၍ စားသောက်ပြီးနောက်၊ ပင်စည်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို ခုတ်ယူ၍ မိမိအိမ်သို့ သယ်ဆောင်သွားလေသည်။

ငှက်ပျောပင်ကြီးကား မည်သူ့ကိုမျှ မငြင်းဆန်ဘဲ အကျိုးပြုနေသည်။ သမင်ဖြူကလေးကိုလည်း ခိုအောင်းရန် နေရာပေး၏။ ပုန်ကန်အား ငှက်ပျောအသီးကိုလည်း ပေး၏။ ကုန်သည်အား ငှက်ပျောပင်၏ အစိတ်အပိုင်းများကိုလည်း ပေး၏။

တစ်နေ့သောအခါ နန်းမေသည် ငှက်ပျောပင်ကြီးအား ကြည့်ရှုနေစဉ်၊ ငှက်ပျောပင်ကြီး၏ ပင်စည်သည် အနည်းငယ် ယိုင်နေသည်ကို တွေ့ရှိရ၏။ သူမသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ငှက်ပျောပင်ကြီးအား မေးမြန်းလေသည်။

"အို... ငှက်ပျောပင်ကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ယိုင်နေရသနည်း။ မည်သူမဆို မင်းကို အနှောင့်အယှက်ပြုပါသလော။"

ငှက်ပျောပင်ကြီးကား စကားမပြောနိုင်သော်လည်း၊ နန်းမေ၏ စိတ်ကို နားလည်၏။ ထို့ကြောင့် ငှက်ပျောပင်ကြီးသည် မိမိ၏ စိတ်ဆန္ဒကို လှုံ့ဆော်ကာ၊ မိမိ၏ ဘဝအကြောင်းကို အောက်ပါအတိုင်း ပြန်လည် အမှတ်ရလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ မင်းသမီး (ရာဇကညာ) တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ ထိုမင်းသမီးကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်ပြီး လှူဒါန်းကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုလုပ်သူ ဖြစ်၏။ တစ်နေ့သောအခါ ထိုမင်းသမီးသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို စိုက်ပျိုးခဲ့၏။ ထိုသစ်ပင်ကား မည်သူမဆို အကျိုးပြုရန် ရည်ရွယ်၍ စိုက်ပျိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုသစ်ပင်ကား မည်သူမဆို အသီးကို စားသုံးရန်၊ အရိပ်ကို ခိုအောင်းရန်၊ အကိုင်းအခက်ကို အသုံးချရန် အတွက် ဖြစ်၏။"

"ထိုအချိန်တွင် ဗြဟ္မာမင်း (ဗြဟ္မာ) တစ်ပါးသည်၊ လောကကို လှည့်လည် ကြည့်ရှုရင်း၊ ထိုသစ်ပင်ကြီးအား တွေ့ရှိရ၏။ ဗြဟ္မာမင်းကား အလွန်အေးမြပြီး၊ သနားကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်၏။ ဗြဟ္မာမင်းသည် ထိုသစ်ပင်ကြီးအား ချီးကျူးတော်မူ၏။"

"အို... သစ်ပင်ကြီး၊ မင်းကား အလွန်ကောင်းမွန်လှချေ၏။ မင်းကား မည်သူမဆို အကျိုးပြု၏။"

"ထိုအခါ ဗြဟ္မာမင်းသည်၊ ထိုသစ်ပင်ကြီးအား မေးမြန်းလေသည်။ 'အို... သစ်ပင်ကြီး၊ မင်းကား မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤသို့ ကောင်းမွန်စွာ အကျိုးပြုသနည်း။' ထိုအခါ သစ်ပင်ကြီးကား အောက်ပါအတိုင်း ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။"

"အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အကျိုးပြုလိုသော စိတ်ဖြင့် စိုက်ပျိုးခံခဲ့ရပါသည်။ မည်သူမဆို အကျွန်ုပ်၏ အသီးကို စားသုံးနိုင်၏။ အကျွန်ုပ်၏ အရိပ်အောက်တွင် အနားယူနိုင်၏။ အကျွန်ုပ်၏ အကိုင်းအခက်ကို အသုံးချနိုင်၏။ အကျွန်ုပ်ကား မည်သူ့ကိုမျှ မငြင်းဆန်ပါ။"

"ထိုအခါ ဗြဟ္မာမင်းသည် သစ်ပင်ကြီးအား ချီးကျူးတော်မူပြီး၊ မင်းသမီးအားလည်း ချီးကျူးတော်မူ၏။ မင်းသမီးကား ဗြဟ္မာမင်း၏ ချီးကျူးမှုကို ကြားသိရ၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။"

"ထို့နောက် ဗြဟ္မာမင်းသည်၊ မင်းသမီးအား မေးမြန်းလေသည်။ 'အို... မင်းသမီး၊ မင်းကား မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤသို့ ကောင်းမွန်စွာ ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုလုပ်သနည်း။' ထိုအခါ မင်းသမီးကား အောက်ပါအတိုင်း ဖြေကြားလေသည်။"

"အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား မည်သူမဆို အကျိုးပြုလိုသော စိတ်ဖြင့် ဤသစ်ပင်ကို စိုက်ပျိုးခဲ့ပါသည်။ အကျွန်ုပ်ကား လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ကင်းရှင်းပြီး၊ သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ဖြင့် ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုလုပ်ပါသည်။"

"ထိုအခါ ဗြဟ္မာမင်းသည်၊ မင်းသမီး၏ စကားကို ကြားသိရ၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ ဗြဟ္မာမင်းကား မင်းသမီးအား ကောင်းချီးပေးတော်မူပြီး၊ ထိုသစ်ပင်ကြီးအားလည်း အလွန်အကျိုးပြုနိုင်သော သစ်ပင်ကြီး ဖြစ်ပါစေဟု ဆုတောင်းတော်မူ၏။"

"အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အဆက်အနွယ် ဖြစ်ပါသည်။ မင်းသမီး၏ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကြောင့် အကျွန်ုပ်ကား အလွန်အကျိုးပြုနိုင်သော ငှက်ပျောပင်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပါသည်။ ယခုအခါ အကျွန်ုပ်၏ ပင်စည်သည် ယိုင်နေသည်ကား၊ အကြောင်းမှာ အကျွန်ုပ်ကား မည်သူမဆို အကျိုးပြုသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မည့်သူ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။"

နန်းမေသည် ငှက်ပျောပင်ကြီး၏ စကားကို ကြားသိရ၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်၏။ သူမသည် ငှက်ပျောပင်ကြီးအား ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ကတိပေးလေသည်။ ထို့နောက် နန်းမေသည် ငှက်ပျောပင်ကြီးအား ပိုမို၍ ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်လေသည်။ ငှက်ပျောပင်ကြီးလည်း ပြန်လည်၍ အားကောင်းလာပြီး၊ အလွန်အကျိုးပြုသော ငှက်ပျောပင်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားပြီးနောက်၊ ရဟန်းအား မိန့်ကြားတော်မူသည်။ "ငှက်ပျောပင်ကား အလွန်အကျိုးပြုသော သစ်ပင် ဖြစ်၏။ မည်သူမဆို အကျိုးပြုရန် ရည်ရွယ်၍ စိုက်ပျိုးပါက၊ ထိုသူကား ထိုငှက်ပျောပင်ကဲ့သို့ ကောင်းမွန်စွာ အကျိုးပြုနိုင်ပါသည်။"

မှန်ကန်သော အကျင့်တရား

"အလှူပေးသူသည် သူတစ်ပါးကို အကျိုးပြုရန် ရည်ရွယ်၍ ပေးလှူရမည်။ ထိုအခါ အလှူသည် အလွန်အကျိုးပြုနိုင်မည်။"

ဘုရားလောင်းတော်၏ ပါရမီတော်

"ဒါနပါရမီ" (ပေးကမ်းစွန့်ကြဲခြင်း)